Ne yani, bazılarının köle olarak doğduğu mu? Hayır bu doğru değil.
Doğru! Bana öyle söyledi!
Pelagius, bana herkes kadar yakın biridir, şimdi orada,
tüm insanların özgür ve eşit olduğunu öğretiyor.
Ve her birimizin kendi kaderini belirleme hakkı olduğunu öğretti.
Öğretmek mi? Nasıl?
Pelagius'u bir yıl önce öldürdüler.
Germanius ve diğerleri onun öğretileri yüzünden lanetlendiler.
Onu aforoz edip, öldürdüler.
Sözünü ettiğin gibi bir Roma yok,
yalnızca düşlerinde yaşıyor.
- Başka yol var mı? - Hayır. Buzu geçmeliyiz.
Arabalardan çıkarın onları. Dağılmalarını söyleyin.
- Şövalyeler... - Ben koşmaktan yoruldum...
Ve bu Saksonlar çok yakındalar, kıçım acıyor.
Zaten omzumun üzerinden bakmayı hiç sevmedim.
- Bu patırtıyı sona erdirmek zevk olacak. - Ve sonunda şu piçleri göreceğiz.
- Burada. Şimdi.
Jols!
Siz ikiniz atları alın.
Ganis, senin insanları yönetmeni istiyorum.
Ana Sakson ordusu bu topraklarda,
böylece, eğer kıyı boyunu duvara varana dek izlerseniz, güvende olursunuz.
- Ama yediye karşı 200. - Sekiz
Bir ok daha işe yarar.
- Ben kalıp savaşacağım. - Çok yakında bu şansı elde edeceksin.
Bu adam artık lideriniz. Söylediklerini yapacaksınız. Anlaşıldı mı?
- Evet, efendim. - Git. Git!
Tamam. Haydi o zaman! Yürüyün!
Ben sağlamım. Savaşabilirim.
Hayır. Sen tüm gördüklerine şahitlik edeceksin.
Yapman gereken tek şey var, Roma'ya geri dönmek.
Çeviri: GROMBLE
Emir verene dek bekleyin.
Korkmuş görünüyorsun.
Orada çok fazla sayıda yapayalnız adam var.
Üzülme, sana tecavüz etmelerine izin vermeyeceğim.
Okçu!
- Menzilin dışındayız. - Görebiliyorum!
Sanırım davetiye bekliyorlar. Bors, Tristan.
Menzilin çok dışındalar.
Bölüklerin kanatlarına nişan alın. Kümelenmelerini sağlayın
- Bölükten ayrılmayın! - - Bölükten ayrılmayın! Bölükten ayrılmayın!
- Bölükten ayrılmayın! - Bölükten ayrılmayın!
Bölükten ayrılmayın yoksa sizi ellerimle öldürürüm
Kıramayacağız. Geri çekilin.
Geri çekilin!
Savaşmaya hazır olun.
- Dag! - Koru onu.
- Okçular yürüyün! Yürüyün! - İleri!
Yürü! Yürü! Öldür onu!
Buz kırılıyor.
Öldür onu!
Dag!
Geri! Geri!
Dag!
Geri çekilin! Arthur!
Öldürün onu!
Bize yardım edin!
Benimle kal!
Dagonet! Benimle kal!
Ah, Tanrım!
İsa’ya Şükürler olsun. Her şeye rağmen şeytan bir araya gelebilirdi.
Alecto, sana bir bakayım.
- Yolumdan çekil! - Kazandın!
Genç Alecto, sana bir bakayım.
Buradasın.
-Lucan - Sen, çocuk! Dur!
Büyük şövalyelerimiz.
Artık özgürsünüz!
Bana kağıtları ver. Gel gel.
Kağıtlarınız Roma İmparatorluğunun güvencesinde.
Al, Arthur.
Piskopos Germanius.
Babamın arkadaşı.
Artık özgürsünüz.
Gidebilirsiniz
Bors.
Bors!
Dagonet için.
Bu onu özgür bir insan yapmaz.
O zaten özgür bir insan.
O öldü!
Hoşça kal, eski dost!
Yakında birlikte olacağız.
Haydi içelim.
Sarhoş olalım.
Kılıçsız bir mezar.
Bu babamın isteğiydi, eğer bu adada ölürse,
şövalyeleriyle birlikte gömülecekti.
Savaşta mı öldü?
Bu bir aile geleneği.
Buna neden inandığını anlıyorum, burada sana ait hiç bir şey yok.
Yalnızsa senin ve şövalyelerinin yaptıkları.
Eylemleriniz var.
Yüksek bir değer uğruna olmadıkça, eylemler anlamsızdır.
Var olmayan bir Roma'yı korumak için savaştık.
Yargılanacağım eylem bu mu?
Zorunda olmadığın halde, kaldın ve savaştın.
- Kaçabilecekken, kötü adamların kanını döktün.
Bunu amaçsız mı yaptın?
Pelagius, umutların tükenmesinden,
daha kötü bir ölüm olmadığını söylemişti.
Sen ve ben şiirlerde yaşayan kibar insanlar değiliz.
Biz yaşadığımız tarih tarafından kutsandık ve lanetlendik.
Belki de laneti biz yarattık.
Ve kutsamayı.
Neden korkuyorsun, Arthur?
Sen bu ülke gibisin-
Romalı babası olan bir Briton.
Roma öldü.
Bu yer, bu toprak -evin-
sevgili saydığın her şeyin son özgürlük noktası.
Bunlar senin halkın.
Baba, ben başaramadım.
Düşmanın saygısını yitirdin.
Bu onursuzluğuma karşılık yaşamımı veriyorum.
Hayır.
Hayır, evlat.
Raewald.
Artık yardımcın sensin.
Evet. Oğlum gibisin.
Yarın neler getirir...
...bilemeyiz.
Arthur, duvara gel şimdi.
- Saksonlar burada. - Yol açın! Yol açın!
Şövalyeler, yolculuğum burada sona ermek zorunda.
Tanrı yanınızda olsun.
Arthur, bu Roma'nın savaşı değil.
Senin savaşın değil.
Sıkı durun!
Tüm yıllar boyunca birlikte olduk.
Yolları aştık, kan döktük.
Ödül yada özgürlük için değilse, bunlar ne içindi?
Ve şimdi bu kadar yaklaşmışken, tam yakalayacakken...
Bana bak!
- Tüm bunların anlamı yok mu? - Bana mı soruyorsun?
Beni herkesten iyi tanımaz mısın?
O zaman bunu yapma. Burada seni yalnızca ölüm bekliyor.
Arthur, yalvarırım! Dostluğumuzun adına, yalvarıyorum!
Şimdi dostum ol ve beni caydırmaya çalışma.
Kazandığın özgürlüğe sahip çık ve ikimiz için de tadını çıkar.
Seni izleyemem, Lancelot.
Artık biliyorum, döktüğüm kanlar, aldığım canlar...
...beni bu noktaya getirdi.
İleride!
Artorius!
Rus!
Romalı yardımcı duvardan ayrıldı.
- Ya atlılar? - Kaleden çıkan bir karavana önderlik ediyorlar.
Güneye gidiyorlar... Kuyruklarını bacaklarının arasına sıkıştırmışlar.
- O zaman fazla direnç olmayacak. - Bir kaç düzine köylü, o kadar.
Halkını kılıçtan geçireceğiz.
Sanırım bunu izlemelisin.
Ağacın, izlemek için uygun bir yer.
Tepede!
Bir tek şövalye.
Gittiklerini söylememiş miydin? Bu ne, hayalet mi?
Bir tek adam. Büyük ordunun kıçına konmuş küçük bir...sinek.
Kim bu?
Arthur.
Bu döküntü adanın neresine gidersem gideyim, hep adını duyuyorum.
Sanki yarı Tanrıymışsın gibi...
insanlar fısıldaşıyor.
Tek gördüğüm kanlı canlı bir insan.
Üzerinde oturduğun şey kadar bile tanrı değilsin.
Şartlarını söyle, Sakson.
Romalılar seni terk etti.
Kimin için savaşıyorsun?
Roma'nın yada senin anlayamayacağın bir neden için savaşıyorum.
Ateşkes için yalvarmaya gelmişsin. Diz çökmelisin.
Yüzünü görmeye geldim ki, savaş meydanında seni tanıyabileyim.
Benim yüzümü de tanıman çok önemli, Sakson,
Bir dahaki sefere yüzüm, dünyada son gördüğün en son şey olacak.
Ah, sonunda.
Öldürmeye değer bir adam.
Adamları savaşa hazırlayın.
- Ho
Hey.
Özgürsün.
Bu Romalının bir planı var.
Kalan piyadelerini gönder.
- Adamlarımı öldürmek mi istiyorsun? - Onlar benim adamlarım!
Savaş düzeni alın!
Hayır. Sen yanımda kal.
Şövalyeler, özgürlük armağanını hak ettiniz.
Ama aradığımız yuva çok uzakta değil.
Yuva içimizde ve bu gün yaptıklarımızda.
Eğer kaderimiz böyle olacaksa, öyle olsun.
Ama tarih şunu anımsasın ki, biz bunu özgür olan adamlar olarak yaptık.
Rus!
Orada! Tepede!
Rus!
Şövalyeler şeytan.
Bu cehenneme açılan kapı.
Raewald.
Sol kanat.
- Onunla git. - Kımıldayın!
Kalkanlar havaya!
Çek!
Arthur...
Alınması gereken benim yaşamımdı!
Onunki değil!
Asla!
Cesur şövalyelerim, sizi başarısızlığa uğrattım.
Ne sizi bu adadan götürebildim,
ne de kaderinizi paylaşabildim.
200 yıldır, şövalyeler, kendilerine ait olmayan topraklar için savaştılar.
Ama Badon Tepesindeki bu günde,
tüm savaşanlar, yaşamlarımızı yüce bir amacın hizmetine sunduk.
Özgürlük.
Arthur. Guinevere.
Halkımız birleşti.
Sizin gibi.
Şimdi annenle evlenmek zorundayım.
Seni kabul edeceğimi kim söyledi?
Kral Arthur!
Selam sana, Arthur!
Bütün erkekler, kadınlar ve çocuklar tanıklık etsin
Bu günden sonra tüm Briton'lar tek bir amaç için bir aradalar.
Arthur! Arthur!
Artorius!
Ve yaşamlarını feda eden şövalyelere gelince,
ölümleri üzüntüye ve yas'a neden olmadı.
Çünkü onlar sonsuza dek yaşayacaklar.
Adları, düşleri, babadan oğul’a, anneden kızına geçecek,
Kral Arthur ve Şövalyelerinin efsaneleriyle birlikte.